Miliony Amerykanów nie mają wystarczających oszczędności na emeryturę, a kolejne miliony nie wiedzą, od czego zacząć. Teraz, gdy prezydent Trump wskazał niedawno australijski system emerytalny jako możliwy model amerykański, jest to rzadki moment, w którym nacisk na reformy naprawdę nabiera tempa. Władze powinny to wykorzystać.
Pomyślmy o młodym pracowniku, który dziś rozpoczyna swoją pierwszą pracę. Najnowsze przepisy oznaczają, że prawdopodobnie od pierwszego dnia zostaną automatycznie zapisani do planu 401(k) – prawdziwy postęp. Jednak po kilku dekadach ten sam pracownik mógł pracować u sześciu pracodawców, prowadzić plątaninę małych rachunków i wciąż nękać miliony Amerykanów pytaniem: czy to wystarczy?
Ta historia staje się coraz bardziej normą. Dłuższa średnia długość życia, mniej linearna kariera zawodowa, rosnące koszty utrzymania i bardziej napięte budżety rządowe na nowo definiują znaczenie bezpieczeństwa emerytalnego. Ustawa SECURE z 2019 r. i jej następczyni z 2022 r. poczyniły znaczne postępy, ale nadal istnieją luki w zakresie ochrony długowieczności, adekwatności oszczędności i zasięgu. Teraz, gdy plany 401(k) i 403(b) stanowią podstawę emerytury dla większości Amerykanów, istnieje pilna potrzeba opowiadania się za głębszymi reformami.
Globalny indeks emerytalny prowadzony przez Mercer CFA Institute, porównujący systemy emerytalne na ponad 50 rynkach pod kątem ich adekwatności, trwałości i integralności, pozwala określić problem. Stany Zjednoczone osiągają dobre wyniki w zakresie uczciwości, ale stale pozostają w tyle pod względem sprawności i zrównoważonego rozwoju, czyli dokładnie tam, gdzie reforma mogłaby wywrzeć najbardziej bezpośredni wpływ.
Wynik: Stany Zjednoczone znajdują się w środku światowych rankingów, a kraje takie jak Australia przodują w stawce. Bez reform więcej Amerykanów ryzykuje przejściem na emeryturę bez wystarczających dochodów i narzędzi pozwalających uzyskać dostęp do zaoszczędzonych zasobów.
Tam, gdzie reforma jest najbardziej potrzebna
1. Zamień oszczędności w trwały dochód
Oszczędność to tylko połowa wyzwania. Najtrudniejszym problemem jest przekształcenie salda 401 (k) w niezawodny dochód, który się nie skończy. Zbyt często pracownicy zmieniają pracę i wypłacają pieniądze z małych kont, zamiast je odnawiać, trwale zmniejszając swoje oszczędności emerytalne.
Biorąc pod uwagę, że do 2050 r. liczba ludności powyżej 60. roku życia w USA podwoi się, ryzyko długowieczności nie jest abstrakcyjne. Prostsze procesy przenoszenia emerytur i jaśniejsze ujawnianie informacji znacznie ułatwiłyby pracownikom zachowanie oszczędności i zaplanowanie emerytury, która mogłaby trwać 30 lat.
2. Zamknij luki w zasięgu
Oszczędności emerytalne w Stanach Zjednoczonych pozostają głęboko nierówne. Najbardziej zaniedbywani są młodsi pracownicy, pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy i opiekunowie, a wielu z nich nie ma wglądu w to, czy podążają właściwą drogą.
Trzy konkretne rozwiązania mogłyby w dużej mierze wypełnić tę lukę: automatyczna ponowna rejestracja pracowników, którzy wcześniej zrezygnowali; rozszerzyć zasięg na pracowników poniżej 21 roku życia, opierając się na rozszerzeniu ustawy SECURE na pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin; oraz specjalne składki wyrównawcze dla opiekunów, którzy tymczasowo opuszczają rynek pracy. Łącznie zmiany te poszerzą dostęp i nagrodzą pracowników, którzy najprawdopodobniej pozostaną w tyle.
3. Modernizuj inwestycje i ograniczaj ryzyko prawne
W 2025 r. prezydent podpisał zarządzenie wykonawcze nakazujące organom regulacyjnym złagodzenie ograniczeń dotyczących inwestycji na rynku prywatnym w planach 401 (k), zgodnie z wieloletnim podejściem Australii. Zapewnienie oszczędzającym dostępu do private equity, venture capital i aktywów cyfrowych mogłoby poprawić dywersyfikację i rentowność. Jednak wielu pracodawców przed podjęciem działań nadal czeka na jasne wytyczne dotyczące bezpiecznych przystani powierniczych, płynności i opłat.
Umożliwienie planom 403(b), które obejmują miliony pracowników rządowych i pracowników organizacji non-profit, inwestowanie w fundusze zbiorowego inwestowania, tak jak to już czynią plany 401(k), zmniejszyłoby koszty i rozszerzyło dostęp dla niedostatecznie rozwiniętej części siły roboczej.
Ryzyko prawne jest również coraz większym czynnikiem odstraszającym. W ostatnich latach plany sponsorowane przez pracodawców spotkały się z falą sporów sądowych, a decydenci powinni zbadać konkretne sposoby zapobiegania błahym procesom sądowym, przy jednoczesnym utrzymaniu uzasadnionych roszczeń.
Emerytury nadal mają znaczenie
Większość nowych oszczędności emerytalnych trafia obecnie do kategorii 401(k)s i 403(b)s, ale znaczna część istniejącego majątku emerytalnego w dalszym ciągu znajduje się w tradycyjnych emeryturach o zdefiniowanym świadczeniu. Modernizacja systemu nie może oznaczać porzucenia tego, co jeszcze działa.
Obniżenie składek Pension Benefit Guaranty Corporation (PBGC) zachęciłoby pracodawców do dalszego sponsorowania planów DB. Większa elastyczność w rozmieszczaniu nadmiernych zasobów firmy BD może również przynieść korzyści zarówno pracownikom, jak i sponsorom planu.
Decydenci powinni również wspierać projekty BD, które zmniejszają zmienność finansową sponsorów, takie jak łączone plany pracodawców, które ułatwiłyby mniejszym organizacjom oferowanie emerytury.
Ostateczny wynik
Lepsza polityka emerytalna nie polega na zdobyciu światowego rankingu. Chodzi o zapewnienie przyszłym pokoleniom możliwości godnego przejścia na emeryturę, nawet jeśli kariera zawodowa stanie się mniej linearna, a średnia długość życia wydłuży się.
Opisane tutaj reformy – poszerzenie możliwości dochodu przez całe życie, zamknięcie luk w zakresie pokrycia, unowocześnienie zasad inwestowania, zmniejszenie ryzyka prawnego i wzmocnienie ochrony emerytalnej – uczyniłyby system amerykański bardziej odpornym i sprawiedliwym. Okno działania jest otwarte. Politycy nie powinni pozwolić, aby to się skończyło.
Opinie wyrażane w komentarzach Fortune.com są wyłącznie poglądami ich autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinie i przekonania Fortune.
