Rola Bitcoina w globalnym systemie finansowym pozostaje powszechnie niezrozumiana, nawet na najwyższych szczeblach polityki i finansów. Rozdźwięk ten pojawił się podczas dużego forum międzynarodowego, co spowodowało jasne wyjaśnienia ze strony dyrektora Coinbase. Ten moment skupił się na fundamentalnym pytaniu o coraz większym znaczeniu: co tak naprawdę oddziela Bitcoin od banków centralnych?
Wyróżnia go konstrukcja strukturalna Bitcoina: dyrektor Coinbase
Podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos, gdzie decydenci i światowi liderzy finansowi debatowali nad przyszłością pieniądza i tokenizacji, Brian Armstrong, dyrektor generalny Coinbase, odpowiedział na komentarze François Villeroy de Galhau, gubernatora Banque de France, który argumentował, że banki centralne zasługują na większe zaufanie niż Bitcoin, ponieważ działają w ramach mandatów demokratycznych i nadzoru instytucjonalnego.
Powiązane lektury
Odpowiedź Armstronga skupiała się na sposobie projektowania Bitcoina. Bitcoin działa jako zdecentralizowany protokół bez organu wydającego, komitetu zarządzającego i żadnego pojedynczego podmiotu zdolnego do zmiany zasad monetarnych. Jego oferta jest stała, emisja ma charakter algorytmiczny, a działanie opiera się na rozproszonej sieci uczestników, a nie na nadzorze instytucjonalnym. Taka konstrukcja sprawia, że Bitcoin jest strukturalnie niezależny w sposób, którego żaden bank centralny nie jest w stanie odtworzyć.
Natomiast banki centralne znajdują się na szczycie krajowych systemów monetarnych. Kontrolują emisję waluty, wpływają na stopy procentowe i dostosowują politykę pieniężną w odpowiedzi na naciski polityczne i gospodarcze. Nawet jeśli określa się je jako „niezależne”, pozostają one ściśle powiązane z rządami i polityką fiskalną. Armstrong podkreślił, że to powiązanie wprowadza dyskrecję, zmiany polityki i długoterminową dewaluację waluty poprzez kreację pieniądza, czyli lukę, której Bitcoin wyraźnie miał unikać.
To rozróżnienie staje się szczególnie istotne w okresach agresywnego deficytu wydatków. Ponieważ podaży Bitcoina nie można zwiększyć, działa on bardziej jako ograniczenie niż narzędzie. Zdaniem Armstronga sprawia to, że Bitcoin jest bezpośrednią przeciwwagą dla systemów, w których można dowolnie wprowadzać nowe pieniądze, stopniowo zmniejszając z czasem siłę nabywczą. To ograniczenie strukturalne jest podstawą atrakcyjności Bitcoina jako zabezpieczenia w okresach niepewności.
Zaufanie, odpowiedzialność i indywidualny wybór
Wymiana zdań ujawniła także głębsze różnice zdań co do sposobu budowania zaufania. Villeroy de Galhau podkreślił zaufanie do banków centralnych jako instytucji wspieranych przez władzę prawną i systemy demokratyczne. Armstrong zareagował, przeformułowując zaufanie jako coś, co wynika z przejrzystości i sprawdzalności, a nie z reputacji instytucjonalnej.
Powiązane lektury
Armstrong dodatkowo umieścił Bitcoin jako mechanizm odpowiedzialności. Ponieważ jego podaży nie można dostosować do wydatków publicznych, z założenia narzuca dyscyplinę. W tym sensie Bitcoin funkcjonuje mniej jako narzędzie polityczne, a bardziej jako ograniczenie, podobnie jak złoto w przeszłości ograniczało nadwyżkę pieniężną. Ta cecha wpływa na ich rosnące postrzeganie jako magazynu wartości w czasach niepewności gospodarczej.
Co ważne, Armstrong nie postrzegał relacji pomiędzy Bitcoinem a walutami fiducjarnymi jako bitwy o sumie zerowej. Zamiast tego opisał to jako zdrową konkurencję, która pozostawia ostateczną decyzję w rękach jednostek. Użytkownicy mogą wybierać pomiędzy systemami: opartym na kontroli instytucjonalnej i elastyczności polityki oraz drugim opartym na stałych zasadach i decentralizacji.
BTC ma trudności z utrzymaniem 90 000 dolarów | Źródło: BTCUSD na Tradingview.com
Wyróżniony obraz stworzony za pomocą Dall.E, wykres z Tradingview.com
