Większość aktorów przybywa do Hollywood z niczym więcej jak tylko strzałem w głowę i tolerancją na makaron instant. Eva Longoria przyszła z jedną zasadą: jej marzenia nie mogą odbywać się kosztem konta bankowego.
Zanim została miliarderką, gwiazdą telewizji i popijała różowe wino na Wisteria Lane jak Gabrielle Solis z „Gotowych na wszystko”, Longoria nie chciała być twarda jak inni aktorzy, kelnerować do stolików między przesłuchaniami i spać na kanapie współlokatora. Zamiast tego budował imperium łowców talentów w garderobie swojej opery mydlanej.
„Pierwszego dnia, kiedy wylądowałem w Los Angeles, dostałem pracę” – Longoria mówi wyłącznie Fortune. „Pomyślałem, że nie będę aktorem borykającym się z trudnościami. Rozwiążę ten problem”.
Dowiedz się, ona to zrobiła. 51-letnia gwiazda, której majątek netto przekracza 80 milionów dolarów, firma produkcyjna, kariera reżyserska, udziały w kobiecej drużynie piłkarskiej Angel City FC, inwestycja o wartości 6 milionów dolarów we franczyzę John Wick i nowe partnerstwo mentorskie z Lenovo w celu wspierania właścicieli małych firm, dostała stanowisko w agencji pracy tymczasowej jako headhunter.
I nawet kiedy dostał swoją pierwszą prawdziwą rolę aktorską w „The Young and the Restless”, nie poddawał się. Nadal negocjowała pensje, sprawdzała kandydatów i zawierała umowy o staże pomiędzy zdjęciami.
„W mojej garderobie szukałam talentów” – wspomina Longoria. „Negocjowałem plany ubezpieczeniowe i pensje na podstawie umowy ubezpieczenia 401(k), przeprowadzałem rozmowy kwalifikacyjne, czytałem CV i przydzielałem ludzi. A potem oni powiedzieli: «Eva, gotowa do działania»”.
Mimo czasu na ekranie aktorstwo opłacało się mniej niż poszukiwanie talentów, więc nie zrezygnował; Przez lata utrzymywała podwójne życie, zaprzeczając nawet, że to ona, gdy klienci w końcu rozpoznali na ekranie jej postać z opery mydlanej. Odszedł od życia korporacyjnego dopiero w trzecim roku występów w serialu, po tym, jak podwyżka w końcu uczyniła aktorstwo opłacalnym finansowo.
„Wiedziałem, że zawsze mogę wrócić do korporacyjnej Ameryki, jeśli aktorstwo nie wyjdzie” – mówi. Niedługo potem wylądował w „Gotowych na wszystko” i reszta to już historia telewizji.
Były szef Evy Longorii błagał ją, aby została w korporacyjnej Ameryce
Longoria nigdy nie musiała daleko szukać, aby udowodnić swoją etykę pracy. Najmłodsza w gospodarstwie domowym zdominowanym przez kobiety („dziewięć ciotek, trzy siostry, żadnych braci”). Dorastała w otoczeniu niezależnych finansowo kobiet.
Jako nastolatka w Teksasie Longoria zaczęła pracować w „Wendy’s” za 3,35 dolara za godzinę i w wieku od 14 do 18 lat awansowała z „smażarki na burgerownię, od głównej kasjerki do zastępczyni menedżera”, łącząc pracę na pół etatu ze szkołą średnią.
„Jeśli mam to zrobić, zrobię to dobrze” – wspomina tę myśl. „Pracowałem w nadgodzinach. Pracuję w weekendy. Pomyślałem sobie: «Wybierz mnie, wybierz mnie. Zrobię to»”. „Podoba mi się pomysł zarabiania pieniędzy”.
Ta sama energia towarzyszyła jej aż do Los Angeles. Kiedy dołączył do agencji pracy tymczasowej, dyrektor generalny dał mu wybór: stała pensja podstawowa lub nielimitowana prowizja. „Nie znałem żadnego z tych słów” – wspomina. „Mówi: «No cóż, podstawowa pensja oznacza, że zarabiasz tylko tyle, ale prowizja oznacza, że możesz zarobić tyle, ile chcesz.» A ja powiedziałem: „Ten”. Chcę tego”.
Jak twierdzi, po miesiącu zarabiał trzykrotność swojej podstawowej pensji.
W rzeczywistości Longoria tak dobrze radziła sobie w swojej pracy, że jej szef próbował renegocjować jej strukturę prowizji, ponieważ „nie była ona zaprojektowana z myślą o wielkości produkcji”, którą produkowała, a kiedy w końcu powiedziała mu, że odchodzi, aby działać, próbował nawet ją od tego odwieść.
„Nigdy nie rozumiał, dlaczego nie zostałam w korporacyjnej Ameryce” – mówi. „To nie było moje powołanie, ale byłem w tym naprawdę dobry”.
„Wszyscy byli zszokowani, ponieważ zbudowałem ten mały biznes w ramach ich firmy, a on ciągle powtarzał: «Dlaczego miałabyś chcieć zostać aktorką? Jesteś taka dobra w biznesie, istnieje jedna na milion szans, że odniesiesz sukces w aktorstwie.» A ja pomyślałem: wiem, jestem jedyny na milion.
Rada Evy Longorii dla pokolenia Z: „Wymyślcie to”
Jej matka, o ile to ma znaczenie, nie zmartwiła się, gdy Longoria powiedziała, że planuje karierę aktorską. Jej odpowiedź była typowo pragmatyczna: „Masz dyplom, więc jeśli potrzebujesz pracy, możesz ją znaleźć… moja mama zawsze mówiła, żebyś się lepiej zastanowił”.
I mówi, że to ta mantra odróżnia jednego na milion, któremu udaje się odnieść sukces w branży kreatywnej, od tysięcy, którym się to nie udaje.
Na przykład Longoria nie czekała, aż agent ją odkryje: poszła bezpośrednio do nich. „Sprawdziłem, kim są odźwierni, kto ma klucze do tych możliwości, a potem dowiedziałem się, kiedy przemawiali na jakimś wydarzeniu. Chodziłem na to wydarzenie, dawałem im swoje zdjęcie lub przedstawiałem się”. Jak twierdzi, w ten sposób dostał swoją przełomową rolę w filmie Młodzi i niespokojni.
Longoria ma odświeżającą jasność co do faktu, że Hollywood, w przeciwieństwie do biznesu, nie nagradza wysiłku przewidywalnymi zyskami. „Można zrobić dokładnie to samo, co ja, i nie uzyskać takiego samego rezultatu” – mówi.
Uważa jednak również, że określony typ geniuszu nie podlega negocjacjom i jest coraz rzadszy. „Wiele osób utrudnia postęp z powodu doskonałości” – mówi. „Nie wiem dokładnie, jak to zrobić, więc tego nie zrobię” – ten proces myślowy jest dla mnie szalony.
„Wiele osób utrudnia postęp ze względu na doskonałość. Na przykład: «Nie wiem dokładnie, jak to zrobić, więc nie zamierzam tego robić». Dla mnie to dziwny sposób myślenia”.
„Pamiętam, jak wylądowałem w Los Angeles i powiedziałem: OK, co mam zrobić? Potrzebuję zdjęć w głowę. OK, pozwól mi to rozgryźć. Potrzebuję agenta. Muszę to rozgryźć… I to naprawdę ogromna cecha”.
