Wojna prezydenta Donalda Trumpa z Iranem wzbudziła pytania o status superpotęgi Stanów Zjednoczonych i dominację monetarną, podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje pod kontrolą Teheranu.
Ale Dan Alamariu, główny strateg geopolityczny w Alpine Macro, nie wierzy przewidywaniom upadku Stanów Zjednoczonych: „Nie wierz w ten szum (jeszcze)”.
W piątkowej notatce przyznał, że jeśli reżim irański będzie nadal utrzymywał pewną kontrolę nad cieśniną, będzie to oznaczać „strategiczną porażkę” dla Stanów Zjednoczonych i upokorzenie dla Trumpa.
„Najważniejsze pytanie brzmi, czy oznacza to koniec statusu superpotęgi USA, dominacji dolara i petrodolara. Bardziej prawdopodobne jest, jeśli Iran przestanie kontrolować SoH, ale nie stawiamy na to” – dodał Alamariu.
Odrzucił także porównania z kryzysem sueskim z 1956 r., kiedy Stany Zjednoczone wywarły presję na Wielką Brytanię i Francję, aby porzuciły próby odzyskania kontroli nad Kanałem Sueskim, co oznaczało koniec ich panowania jako wielkich mocarstw.
Alamariu zauważył, że oba kraje europejskie faktycznie utraciły już wówczas swoje imperia po zniszczeniu przez II wojnę światową. „Ameryka nie jest taka”.
Co więcej, porażka Ameryki w wojnie w Wietnamie również doprowadziła do deklaracji upadku Ameryki, ale to Związek Radziecki ostatecznie upadł – zauważył.
„Podobnie petrodolar jest narażony na większe ryzyko, ale GCC ma więcej niż kiedykolwiek powodów, aby utrzymywać bliskie stosunki z Waszyngtonem, biorąc pod uwagę postrzeganą bliskość Pekinu z Iranem” – napisał Alamariu, odnosząc się do Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej. „Pomysł substytutu petrojuana lub petroeuro pozostaje naciągany”.
Na razie Iran utrzymuje kontrolę nad Cieśniną Ormuz, selektywnie przepuszczając przez nią strumień statków w zamian za płatności w juanach lub kryptowalutach; Marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych przygotowuje się do usunięcia min z wąskiego szlaku wodnego.
Analitycy z Wall Street podkreślili, że dominacja dolara jest zakotwiczona w jego używaniu jako standardowej waluty w światowym handlu ropą.
Jednak wzrost wartości juana podczas wojny w Iranie może spowodować powstanie petrojuana, gdy amerykańska tarcza bezpieczeństwa i gwarancja swobodnej nawigacji osłabną w obliczu ataków dronów, które ominęły amerykańską obronę powietrzną.
Ze swojej strony Alamariu jest również sceptyczny wobec irańskiej próby dedolaryzacji handlu ropą na mocy obecnej umowy o opłatach za przejazd w Cieśninie Ormuz.
„W każdym razie wydaje się, że GCC jest skłonna stawić opór Iranowi (z pomocą USA) i przyspieszyć budowę rurociągu obejściowego, na wypadek gdyby Iran zachował kontrolę nad SoH” – stwierdził. „Wreszcie, nawet propozycje Iranu dotyczące opłat za przejazd przez cieśninę denominowanych w juanach lub kryptowalutach nie są znacząco niekorzystne dla dolara; większość monet typu stablecoin to w rzeczywistości instrumenty denominowane w dolarach”.
Nawet jeśli petrodolar osłabnie, dominacja dolara w dalszym ciągu zależy od innych czynników, którym inne waluty nie są w stanie dorównać, twierdzi Paul Blustein, pracownik naukowy Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych.
Należą do nich głębokość, szerokość i płynność amerykańskich rynków finansowych, a także swoboda przepływu pieniędzy przez granice USA praktycznie bez przeszkód, napisał w zeszłym miesiącu w artykule „Fortune”.
„Reprezentuje ponad połowę rezerw walutowych banków centralnych i podobną część faktur eksportowych związanych z handlem transgranicznym, a także międzynarodowymi pożyczkami bankowymi i emisją obligacji” – dodał Blustein. „Efekty sieciowe umacniają jego status; każdy ma motywację do korzystania z dolara, ponieważ robi to tak wielu innych”.
