Przedterminowy wybór prezesów banków regionalnych przez Rezerwę Federalną zaskoczył rynki i złagodził obawy, że bank centralny wkrótce utraci niezależność, w związku z dalszym żądaniem przez prezydenta Donalda Trumpa bardziej radykalnych obniżek stóp procentowych.
W czwartek Rezerwa Federalna ogłosiła, że 11 z 12 prezesów jej banków zostało ponownie mianowanych, pomijając stanowisko szefa Fed w Atlancie, zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią rezygnacji Raphaela Bostica.
Pięcioletnie kadencje prezydentów miały zakończyć się w lutym, a poprzednie nominacje na ogół zbliżały się do daty wygaśnięcia, ponieważ historycznie były to sprawy rutynowe. Jednak niedawne sugestie administracji Trumpa, że należy nałożyć na prezydentów nowe warunki, wzbudziły obawy, że administracja dąży do szerszych zmian w przywództwie.
Na początku tego miesiąca sekretarz skarbu Scott Bessent zaproponował wymóg trzyletniego pobytu dla przewodniczących Rezerwy Federalnej. Kilka dni później dyrektor Narodowej Rady Gospodarczej Kevin Hassett, faworyt na stanowisko kolejnego prezesa Rezerwy Federalnej, poparł ten pomysł.
Choć przewodniczący Rezerwy Federalnej są nominowani przez zarządy wywodzące się z odpowiednich okręgów, są oni zatwierdzani przez radę gubernatorów Rezerwy Federalnej. W rezultacie zachwianie równowagi sił w zarządzie Rezerwy Federalnej za pomocą nominacji Trumpa mogłoby potencjalnie dać im możliwość zmiany kształtu przewodniczących Fed.
Tymczasem Federalny Komitet Otwartego Rynku, który ustala stopy procentowe, składa się z siedmiu członków zarządu Rezerwy Federalnej oraz pięciu z 12 przewodniczących Fed, przy czym czterech z nich zmienia się co roku. Na ostatnich posiedzeniach FOMC (w tym środowych) przewodniczący Fed byli bardziej oporni wobec obniżek stóp procentowych, podczas gdy gubernatorzy mianowani przez Trumpa bardziej agresywnie wzywali do obniżek.
Na razie w zarządzie Fed zasiada trzech nominowanych przez Trumpa. Kadencja Jerome’a Powella na stanowisku prezesa kończy się w maju, choć mógłby pozostać w zarządzie. Tymczasem Sąd Najwyższy rozważy, czy Trump może zwolnić gubernator Lisę Cook. Jeśli sędziowie mu na to pozwolą, Trump może mianować czwartego gubernatora.
Strateg Deutsche Banku, Jim Reid, zauważył w piątkowej notatce, że rentowność 10-letnich obligacji skarbowych wzrosła po ogłoszeniu przez Rezerwę Federalną reelekcji, ponieważ inwestorzy obligacji wyceniali mniej obniżek stóp procentowych.
„Obecne kadencje prezesów regionów wygasają w lutym, zatem wczesne ogłoszenie sugeruje, że Zarząd był zgodny w pragnieniu uniknięcia ryzyka, że proces reelekcji wzbudzi wątpliwości co do niezależności Rezerwy Federalnej” – dodał.
„Jeśli dobrze to odczytuję, po prostu wystawili Fed na dowód Trumpa” – napisał w poście na X.
W przypadku reelekcji godne uwagi jest również to, że jednomyślna decyzja o przywróceniu przewodniczących Fed sugeruje, że gubernatorzy mianowani przez Trumpa również się z tym zgodzili.
Dotyczy to między innymi Stephena Mirana, który przebywa na urlopie jako przewodniczący Rady Doradców Ekonomicznych Białego Domu w związku z obsadzaniem wakatu w Rezerwie Federalnej.
Przed dołączeniem do administracji nalegał na reformę Rezerwy Federalnej, aby dać prezydentowi Stanów Zjednoczonych według własnego uznania zwalnianie członków zarządu Rezerwy Federalnej i prezesów banków Rezerwy Federalnej; przekazać kontrolę nad budżetem operacyjnym Rezerwy Federalnej Kongresowi; oraz przenieść odpowiedzialność regulacyjną z Rezerwy Federalnej nad bankami i rynkami finansowymi na Skarb Państwa.
Zmiany zmniejszyłyby władzę Rezerwy Federalnej na korzyść Białego Domu, jak ostrzegali analitycy JPMorgan na początku tego roku. Nominacja Mirana „napędza egzystencjalne zagrożenie, ponieważ wydaje się, że administracja prawdopodobnie obierze za cel Ustawę o Rezerwie Federalnej, aby trwale zmienić amerykańskie władze monetarne i regulacyjne”.
