Kryzys zdrowotny w Azji jest często przedstawiany jako nieunikniony: starzenie się społeczeństwa, rosnące koszty leczenia, coraz częstsze występowanie chorób cywilizacyjnych, starsi pacjenci wymagający dłuższej opieki. W całym regionie wzrasta liczba zachorowań na choroby takie jak choroby serca, nowotwory, cukrzyca i nadciśnienie, na co wpływa brak ruchu, zła dieta, spożycie alkoholu, palenie tytoniu, stres i zanieczyszczenia. Te choroby cywilizacyjne stanowią obecnie około 80% wszystkich diagnoz w Azji, co stanowi rosnące obciążenie chorobami, z którym systemy opieki zdrowotnej z trudem nadążają.
Jednak skupianie się na chorobach cywilizacyjnych i związanych z nimi wyborach pomija presję kulturową, która kształtuje sposób, w jaki ludzie myślą, czują i zachowują się na długo przed zwróceniem się o pomoc medyczną. Niezwykle istotne jest, aby ci z nas, którzy pracują w branży opieki zdrowotnej (szczególnie ci z nas, którym zależy na utrzymaniu ludzi w zdrowiu i leczeniu ich, gdy są chorzy), zwalczali tę presję.
W całym regionie zdrowie jest definiowane w mniejszym stopniu przez porady kliniczne, a bardziej przez oczekiwania społeczne dotyczące tego, „jak powinno wyglądać zdrowie”. Scenariusze te są powtarzane i wzmacniane przez media i nasze sieci społecznościowe, zamieniając dobre samopoczucie w spektakl. Pomyśl o zdjęciach przedstawiających widoczną przemianę lub rutynowych postach wychwalających sztywne rutyny i emocjonalny stoicyzm. Kiedy ludzie internalizują te zasady, dzieją się dwie rzeczy: realizują niezrównoważone programy typu „wszystko albo nic”; Następnie, gdy porzucają te plany, zwlekają z szukaniem pomocy, ponieważ przyznanie się do walki jest dla nich równoznaczne z porażką. Z biegiem czasu takie zachowania mogą przekształcić stan, któremu można zapobiec, w chorobę przewlekłą.
Nowe badanie AIA, które obejmowało ankietę objętą 2100 osób i badanie ponad 100 milionów postów w mediach społecznościowych w Chinach kontynentalnych, Hongkongu, Malezji, Singapurze i Tajlandii, pokazuje, jak głęboko zakorzenione stereotypy mogą po cichu kształtować zachowania zdrowotne.
Badanie ujawniło szereg powszechnych przekonań na temat zdrowia. Najbardziej akceptowane były te skupiające się na dyscyplinie fizycznej i transformacji: 69% zgadza się, że „fitness wymaga dyscypliny bez kompromisów”; 65% stwierdziło, że „prawdziwe dobre samopoczucie wymaga codziennych rytuałów”; 59% uważało, że „poprawa zdrowia wymaga całkowitej transformacji”. Te potężne przesłania podnoszą poprzeczkę tak wysoko, że małe, realistyczne kroki wydają się daremne.
Bardziej szkodliwe są jednak stereotypy dotyczące zdrowia psychicznego, które utożsamiają siłę z ciszą. 57% respondentów wskazało, że „aby być szanowanym, nie wolno okazywać emocji”, a 49% stwierdziło, że stereotypy dotyczące zdrowia psychicznego negatywnie wpływają na to, jak się czują, myślą i zachowują.
Normy te podważają dobrostan emocjonalny i popychają ludzi do izolacji. Z naszej analizy wynika, że to właśnie te przekonania wywarły najbardziej szkodliwy wpływ. Wielu respondentów stwierdziło, że te przekonania skłoniły ich do unikania zdrowszych zachowań, odrzucania pomocnych porad i wycofywania się, gdy najbardziej potrzebowali wsparcia.
Media pogarszają tę sytuację. Nasza analiza pokazała, jak często przed opinią publiczną pojawiają się skrajne narracje na temat fitnessu, kultury pośpiechu i ideałów stoickich emocjonalnie. To powtarzanie zamienia stereotypy w normy, a następnie w presję społeczną.
Młodzi ludzie odczuwają to mocniej. Pokolenie Z zgłasza niższy dobrostan w wymiarze fizycznym, psychicznym, finansowym i środowiskowym niż poprzednie pokolenia. Nawet jeśli nie zgadzają się ze stereotypami zdrowotnymi, częściej doświadczają negatywnych emocji i doświadczają ich szkodliwego wpływu. Odrzucenie przesłania nie umniejsza jego mocy ani powszechności w społeczeństwie.
Konsekwencje te (unikanie, zwątpienie i niewłaściwie podjęte wysiłki) są spójne na wszystkich rynkach. Wielu respondentów stwierdziło, że ukrywa swoje zmagania, skupia się na niewłaściwych priorytetach lub wątpi w swoją zdolność do zarządzania swoim zdrowiem. Koszt nie jest tylko osobisty: objawia się opóźnieniem w zapobieganiu, mniejszym zaangażowaniem w wiarygodne wytyczne i ostatecznie większym obciążeniem systemów opieki zdrowotnej.
Co należy zmienić? Po pierwsze, branża zdrowotna musi ujednolicić wiele wersji słowa „zdrowy”. Dobre zdrowie to nie tylko prosty wygląd, pojedynczy zestaw codziennych rytuałów, ani pojedynczy test wytrzymałości fizycznej. Jest to raczej nagromadzenie małych, zrównoważonych opcji, które odpowiadają różnym organom, budżetom, wiekom i punktom wyjścia.
Po drugie, ci z nas, którzy kształtują narracje publiczne (ubezpieczyciele, marki, media, influencerzy) powinni przestać używać stereotypów jako skrótu motywacyjnego. Ten sam przekaz, który kieruje jedną osobą, może zniechęcić inną. Zamieńmy „całkowitą transformację” na „zacznij tam, gdzie jesteś”.
Wreszcie, musimy przyznać, że rosnąca zachorowalność w Azji jest problemem zarówno kulturowym, jak i klinicznym. Potrzebujesz czegoś więcej niż lepszego leczenia lub większej wydajności opieki zdrowotnej; Oznacza to przekształcenie oczekiwań i stereotypów, które wpływają na zachowanie na długo przed pojawieniem się choroby.
Wymaga to od osób kształtujących narracje publiczne odsunięcia się od przekazów sugerujących, że istnieje tylko jeden właściwy sposób na zachowanie zdrowia. Media i marki muszą odłożyć na bok oznaki doskonałości i skupić się na pokazywaniu przystępnych i realistycznych ścieżek, które pomogą ludziom wykształcić zdrowsze nawyki.
Tylko kwestionując te stereotypy i odziedziczone normy, Azja może zacząć znacząco zmniejszać rosnące obciążenie chorobami związanymi ze stylem życia.
Opinie wyrażane w komentarzach Fortune.com są wyłącznie poglądami ich autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinie i przekonania Fortune.
