Dyrektor generalny Palantir, Alex Karp, przedstawił w środę rzadkie spojrzenie na silnik napędzający jedną z najbardziej charakterystycznych i cennych firm na świecie. Źródłem jego ogromnego sukcesu, pozornie niesłabnącej energii i niekonwencjonalnego światopoglądu nie są ani jego liczne wyższe stopnie naukowe, ani pierwsze spotkania ze współzałożycielem Peterem Thielem.
Zamiast tego Karp wskazał na trwającą całe życie walkę, którą długo ukrywał: dysleksję, którą nazwał „momentem formacyjnym” swojego życia.
Przez lata narracja dotycząca Karpa skupiała się na jego dziwactwach i przewrotnych wybuchach. Syn żydowskiego pediatry i matki afroamerykańskiej artystki. Dorastał w domu bogatym w sztukę, naukę i intensywność intelektualną. Ale chociaż jego rodzice byli „niezwykle utalentowani”, Karp sugeruje, że jego sukces wynikał z potrzeby neurologicznej: niemożności przystosowania się do standardowych sposobów uczenia się, co zmusiło go do innowacji.
„Jeśli jesteś bardzo dyslektyczny, nie możesz postępować zgodnie z podręcznikiem” – powiedział Karp podczas szczytu DealBook w New York Times. „Nie ma podręcznika, który dyslektyk byłby w stanie opanować. Dlatego uczymy się swobodnego myślenia”.
Ta niezależność poznawcza odzwierciedla ich pozycję w krajobrazie kulturowym. Karp zauważył, że jego pochodzenie często dezorientuje twardogłowych polityków. „Skrajna prawica nienawidzi tego, że dorastałem w rodzinie żydowskiej i broniłem Żydów przed najbardziej obrzydliwymi i oczywistymi gwałtownymi atakami” – powiedział. „A skrajna lewica uważa, że ze względu na moje pochodzenie powinienem w jakiś sposób porzucić prawdziwie postępowe myślenie i wspierać ideologie, które szkodzą tylko ludziom, których rzekomo wspierają”.
„Wolne myślenie” stało się także znakiem rozpoznawczym Palantir. Założona w 2003 roku firma opracowała oprogramowanie do analizy danych, najpierw dla amerykańskich agencji wywiadowczych, a później dla klientów korporacyjnych. Jej kultura – po części wykonawca bezpieczeństwa narodowego, po części startup oprogramowania, po części komuna intelektualna – zawsze odzwierciedlała mieszankę kontrastowości i intensywności Karpa. Od dawna upierał się, że niechęć Doliny Krzemowej do współpracy z Pentagonem była błędna, argumentując, że demokratyczne rządy powinny mieć dostęp do najbardziej wyrafinowanych technologii.
Stanowisko Karpa spotkało się z krytyką, ale także ją wyróżniło. W ciągu ostatnich 12 miesięcy cena akcji giganta technologicznego wzrosła o ponad 140%, napędzana nienasyconym popytem na platformę sztucznej inteligencji oraz lukratywnymi kontraktami z rządem USA i Siłami Obronnymi Izraela. Palantir znajduje się obecnie wśród 30 najcenniejszych amerykańskich firm, co było możliwe dzięki jego chęci pójścia pod prąd.
Według Karpa to odejście od stada jest bezpośrednim skutkiem sposobu, w jaki mózg przetwarza informacje. Opisał „funkcję oczyszczającą” stanu, „osłabiony związek z tekstem”.
„Osoba niedyslektyczna przeczyta tekst, a tekst stanie się nim de facto. Im więcej czytasz… tym bardziej tekst staje się tobą” – wyjaśnił. „W ten sposób nie ma dysleksji”.
I choć przyznaje, że to rozłączenie było kiedyś główną wadą, widzi ukrytą siłę, która wypchnęła Palantir na czołową pozycję w sektorze technologicznym w obliczu tego, co często jest przedstawiane jako deficyt.
„Przetwarzam to w sposób, który ma niewiele wspólnego z tym, co myślą inni ludzie, a to bardzo dużo daje, oczywiście w połączeniu z kondycją. Wierzę w to, co robimy, więc bardzo agresywnie pracujemy nad tym, aby to zadziałało” – powiedział.
Karp zauważył, że w centrum tej agresywnej pogoni za sukcesem znajduje się zaangażowanie Palantira we wspieranie niezależnych myślicieli, akceptowanie sprzeciwu i dyskusji oraz „bycie trudnym”.
„Kultywujemy umysł, będąc niezwykle trudnymi” – powiedział.
