Po tym, jak wojsko amerykańskie aresztowało Nicolása Maduro i wysłało go do Nowego Jorku, aby postawiono mu zarzuty karne, Delcy Rodríguez został de facto przywódcą Wenezueli i został zidentyfikowany przez prezydenta Donalda Trumpa jako kluczowy czynnik ułatwiający jego politykę.
Podczas sobotniej konferencji prasowej powiedział, że „będziemy przewodzić” krajowi, aby umożliwić przejście na nowe przywództwo, stwierdzając, że Rodríguez „zasadniczo chce zrobić to, co naszym zdaniem jest konieczne, aby Wenezuela znów była wielka” i przyjmie rozkazy Stanów Zjednoczonych.
Jednak 56-letni Rodríguez pozostał buntowniczy, żądając uwolnienia Maduro i mówiąc, że Wenezuela nigdy więcej nie będzie kolonią. Następnie Trump powiedział „Atlantykowi”, że „jeśli nie postąpi właściwie, zapłaci bardzo wysoką cenę, prawdopodobnie wyższą niż Maduro”.
Iria Puyosa, starszy badacz w Inicjatywie Demokracja + Technologia Rady Atlantyckiej i była profesor na Uniwersytecie Centralnym Wenezueli, ostrzegła, że nie wydaje się, aby Rodríguez miał poparcie wszystkich frakcji partii rządzącej.
„Rodríguez nie może zagwarantować stabilności wymaganej w operacjach komercyjnych, co Trump kilkakrotnie podkreślał w swoich komentarzach na temat operacji” – napisał Puyosa w poście na blogu. „Chavismo nie cieszy się już tak powszechnym poparciem, jakie cieszyło się dwie dekady temu”.
Jego dojście do władzy stanowi zwieńczenie kariery w szeregach rządu Wenezueli. Kiedy Maduro została schwytana, oprócz roli wiceprezydenta pełniła także funkcję ministra ds. ropy naftowej.
Rodríguez urodził się w Caracas w aktywnej politycznie lewicowej rodzinie i studiował prawo na Uniwersytecie Centralnym Wenezueli, krótko skupiając się na prawie pracy we Francji.
Wszedł do rządu na początku XXI wieku za prezydentury Hugo Cháveza, zaczynając od stanowisk technicznych i doradczych. Jednak jego kariera nabrała prawdziwego rozpędu po jego śmierci w 2013 roku. Po objęciu władzy przez Maduro Rodríguez został mianowany ministrem komunikacji. Następnie pełniła funkcję ministra spraw zagranicznych od 2014 do 2017 roku.
W 2017 r. Rodríguez objął przewodnictwo w Narodowym Zgromadzeniu Konstytucyjnym, skutecznie odsuwając na bok legislaturę kierowaną przez opozycję. W 2018 roku Maduro mianował ją swoim wiceprezydentem i szefem wenezuelskiej agencji wywiadowczej.
Dodał ministra gospodarki do swojej teki w 2020 r., po tym jak Wenezuela doświadczyła lat nieszczęść. Podczas gdy wysokie ceny ropy naftowej wspierały kraj za rządów Cháveza, w 2014 r. ropa naftowa gwałtownie spadła.
Złe zarządzanie, wysoka inflacja, sankcje amerykańskie i niewystarczające inwestycje w przemyśle naftowym pogłębiły problemy gospodarki, zmuszając miliony Wenezuelczyków do ucieczki z kraju.
Mimo że Rodríguez był wieloletnim socjalistą, miał także opinię technokraty i zwrócił się ku reformom przyjaznym rynkowi, próbując wyrwać gospodarkę z zapaści.
Sprywatyzowała na przykład część majątku państwowego i prowadziła stosunkowo bardziej konserwatywną niż dotychczas politykę fiskalną. Rodriguez zaprzyjaźnił się także z liderami biznesu.
Mimo to gospodarka pozostaje katastrofą i skurczyła się o 80% od czasu objęcia urzędu przez Maduro w 2013 r. Tymczasem infrastruktura naftowa Wenezueli uległa pogorszeniu, a produkcja spadła.
Pomimo posiadania największych na świecie potwierdzonych zasobów ropy naftowej, produkcja spadła do około 960 000 baryłek dziennie z 3,2 miliona baryłek dziennie w 2000 r. i osiągając szczyt wynoszący prawie 4 miliony.
Trump dąży do zmiany tej sytuacji i przewidział, że obalenie Maduro wywoła powódź inwestycji amerykańskich koncernów naftowych w Wenezueli.
„Będziemy odbudowywać infrastrukturę naftową, co będzie kosztować miliardy dolarów” – powiedział w sobotę reporterom. „Firmy naftowe zapłacą bezpośrednio i otrzymają zwrot kosztów za to, co robią. Ale zostanie to zapłacone, a my zapewnimy przepływ ropy”.
