Wszyscy akceptujemy niepisany kontrakt, wchodząc do świata korporacji: pracować długie godziny, pracować dwa razy ciężej niż ktokolwiek inny i rezygnować ze snu i życia towarzyskiego na tyle długo, aby wspiąć się po drabinie. I oczywiście, znosisz intensywny stres związany z napiętymi terminami, niepokój związany z tyranem w biurze i ciągły strach przed niepewnością pracy, ale ostatecznie wszystko jest tego warte, prawda? Okazuje się jednak, że wyścig szczurów może cię zabić.
Sposób organizacji pracy nie tylko przyczynia się do wystąpienia objawów wyczerpania, ale może również powodować choroby fizyczne i prowadzić do śmierci. Według nowego raportu Międzynarodowej Organizacji Pracy co roku ponad 840 000 osób umiera z powodu problemów zdrowotnych związanych ze znacznymi zagrożeniami psychospołecznymi w pracy. W raporcie zbadano, w jaki sposób stres w pracy, brak równowagi między wysiłkiem a nagrodą, niepewność zatrudnienia, długie godziny pracy i zastraszanie w miejscu pracy przyczyniają się do chorób układu krążenia i zaburzeń psychicznych.
W raporcie zatytułowanym „Psychospołeczne środowisko pracy: rozwój globalny i ścieżki działania” szacuje się, że psychospołeczne czynniki ryzyka związane z pracą są powiązane z 840 088 zgonów rocznie na całym świecie i prawie 45 milionami lat życia skorygowanych o niepełnosprawność, co stanowi miarę lat zdrowych utraconych z powodu chorób, niepełnosprawności lub przedwczesnej śmierci. MOP szacuje, że łączne obciążenie chorobami układu krążenia i zaburzeniami psychicznymi związanymi z zagrożeniami w miejscu pracy odpowiada stracie 1,37% światowego PKB każdego roku.
Przeważająca większość szacowanej liczby ofiar śmiertelnych wynika z chorób układu krążenia: MOP przypisuje 783 694 zgonów schorzeniom sercowo-naczyniowym, takim jak choroba niedokrwienna serca i udar, w porównaniu z 56 394 zgonami związanymi z zaburzeniami psychicznymi, w tym depresją. Jednak zaburzenia psychiczne są przyczyną największej liczby utraconych lat zdrowego życia, co odzwierciedla chroniczny i upośledzający charakter wielu schorzeń psychicznych.
Fizjospołeczne skutki pracy w skali globalnej
Wyniki bezpośrednio łączą wiele z typowymi wyrażeniami, które słyszeliśmy przez lata przepracowania: wypalenie zawodowe, stres, brak zaangażowania, toksyczna kultura lub niskie morale.
MOP definiuje psychospołeczne środowisko pracy jako sposób projektowania stanowisk pracy, organizacji pracy i zarządzania nią oraz szersze zasady i praktyki regulujące codzienne życie zawodowe. Kiedy takie systemy są źle zaprojektowane, mogą pojawić się zagrożenia wynikające z nadmiernych wymagań, małej kontroli, niejasnych ról, słabego wsparcia, niestabilnej organizacji pracy, molestowania, dyskryminacji lub niedopasowania wysiłku do nagrody.
Długie godziny pracy pozostają jednym z największych i najbardziej wymiernych winowajców: z raportu wynika, że 35% pracowników na całym świecie pracuje więcej niż 48 godzin tygodniowo; Badania medycyny pracy często definiują długie godziny pracy jako 55 lub więcej godzin tygodniowo. Poprzednie szacunki przypisywały około 745 000 zgonów rocznie długim godzinom pracy, głównie z powodu choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu.
Na całym świecie niektóre kraje radziły sobie gorzej niż inne. W 2019 r. 47% pracowników z regionu Azji i Pacyfiku pracowało ponad 48 godzin tygodniowo, w porównaniu ze średnią światową wynoszącą 35%. Długie godziny pracy były częstsze w przypadku zatrudnienia nieformalnego niż formalnego i dotyczyły odpowiednio 41% w porównaniu z 28% pracowników. Do sektorów najbardziej obciążonych długim czasem pracy należał handel hurtowy i detaliczny, transport i łączność oraz produkcja.
Znęcanie się i molestowanie to kolejny ważny element krajobrazu zdrowia w miejscu pracy. MOP szacuje, że 23% pracowników na całym świecie doświadczyło w życiu zawodowym co najmniej jednej formy przemocy lub molestowania, przy czym najczęściej zgłaszaną formą jest przemoc psychiczna (18%). 9% pracowników zgłosiło przemoc fizyczną, a 6% zgłosiło przemoc lub molestowanie seksualne; Kobiety zgłaszały większe narażenie na przemoc i molestowanie seksualne niż mężczyźni.
MOP utrzymuje, że zagrożeniami psychospołecznymi należy zarządzać za pomocą systemów bezpieczeństwa i higieny pracy, obejmujących politykę dotyczącą projektowania i organizacji pracy. Wymaga lepszych danych krajowych, jaśniejszych przepisów, silniejszego egzekwowania prawa i wytycznych, a także zmian na poziomie miejsca pracy, takich jak przegląd obciążenia pracą, personelu, przydziału zadań, nadzoru, godzin pracy i mechanizmów umożliwiających pracownikom zgłaszanie obaw.
