Prezydent Donald Trump ogłosił w niedzielę, że marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych natychmiast nałoży blokadę w Cieśninie Ormuz po tym, jak rozmowy o zawieszeniu broni z Iranem nie doprowadziły do porozumienia.
To odwróciłoby losy Republiki Islamskiej, która skutecznie zamknęła wąską drogę wodną atakami rakietowymi i dronami, zatrzymując jedną piątą światowych zasobów ropy i skroplonego gazu ziemnego w butlach w Zatoce Perskiej.
Jednocześnie wstrzymując światowe dostawy, Iran pozwala na przepływ własnego eksportu ropy przez cieśninę, czerpiąc korzyści z ogromnego wzrostu cen ropy.
Jednak amerykańska blokada Ormuzu odcięłaby nieoczekiwane korzyści finansowe, jakie Teheran zbiera, i jeszcze bardziej utrudniłaby gospodarkę, która załamywała się jeszcze przed rozpoczęciem wojny sześć tygodni temu.
Emerytowany admirał James Stavridis, który wcześniej służył jako naczelny dowódca sojuszniczy NATO, oszacował, że zablokowanie Cieśniny Ormuz wymagałoby dwóch grup uderzeniowych lotniskowców zapewniających osłonę powietrzną oraz kilkunastu niszczycieli i fregat operujących z Zatoki Perskiej.
W niedzielę powiedział CNN, że w Zatoce Perskiej potrzebnych będzie także kolejnych pół tuzina amerykańskich okrętów wojennych, a także okręty marynarki wojennej Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej.
„Dlatego próbowaliśmy to stłumić po obu stronach” – dodał Stavridis. „Konkluzja jest taka, że jest to duże zadanie i duże ryzyko”.
Według Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych tuż przed rozpoczęciem bombardowań Iranu przez Stany Zjednoczone i Izrael na Bliskim Wschodzie znajdowało się 18 okrętów wojennych. Obejmowały one dwa lotniskowce i statki eskortowe, które są częścią każdej grupy uderzeniowej.
Od początku wojny Stany Zjednoczone wysłały Morską Jednostkę Ekspedycyjną, która zwykle składa się z trzech okrętów wojennych i ponad 2000 żołnierzy piechoty morskiej. Kolejna MEU i trzecia grupa uderzeniowa przewoźników są w drodze na Bliski Wschód.
Marines strzelają z karabinów podczas strzelaniny na pokładzie wysuniętego do przodu okrętu desantowego USS Tripoli (LHA 7), w obszarze odpowiedzialności Centralnego Dowództwa USA podczas operacji Epic Fury, 2 kwietnia 2026 r.
Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych
Stavridis scharakteryzował blokadę cieśniny jako coś pomiędzy pozostawieniem jej pod kontrolą Iranu a wcześniejszą groźbą Trumpa wyeliminowania Iranu jako cywilizacji.
„Wywiera presję ekonomiczną na Teheran bez niszczenia obiektów naftowych, które powinniśmy chcieć zachować w przyszłości” – powiedział. „Tak duże i skomplikowane przedsięwzięcie, że nie jest to trywialne posunięcie na szachownicy, które obserwowaliśmy”.
Odcięcie strumienia ropy wypływającej z Zatoki Perskiej prawdopodobnie spowodowałoby większe zamieszanie na rynkach energii. Kontrakty terminowe futures już poszybowały w górę, a ceny dostaw w przypadku fizycznych beczek są jeszcze wyższe w miarę zwiększania się niedoborów.
Rynki obawiałyby się również nowych konfrontacji, ponieważ blokada byłaby postrzegana jako wrogi akt, który wywołałby odwet ze strony Iranu. Amerykańskie okręty wojenne w pobliżu cieśniny mogą być bezbronne, ponieważ urzędnicy marynarki wojennej opisali ją wcześniej jako irańską „skrzynię śmierci” wypełnioną licznymi zagrożeniami, w tym rakietami przeciwokrętowymi, dronami, łodziami szybkiego ataku i minami.
Jednak w sobotę dwa niszczyciele przekroczyły cieśninę, aby rozpocząć ustalanie warunków usuwania min i ostatecznie stworzyć „nowe przejście” dla przemysłu morskiego w zakresie swobodnego przepływu handlu.
Stavridis powiedział, że irańskie statki mogą spróbować znaleźć sposób na ominięcie blokady w celu przemytu ropy lub rozmieszczenia większej liczby min. Ostrzegł także, że Rosja i Chiny mogą pomóc Iranowi w cyberatakach.
Pomimo ryzyka związanego z blokadą analitycy reklamują ją jako opcję pozwalającą uniknąć wysłania wojsk na ląd.
„Stany Zjednoczone mogą implodować irańską gospodarkę, wstrzymując eksport ropy” – napisał 13 marca Robin Brooks, starszy pracownik Brookings Institution w Substack. „To mogłoby otworzyć Cieśninę Ormuz znacznie szybciej niż cokolwiek innego. Czas implodować irańską gospodarkę i dać ajatollahom posmakować ich własnego leku”.
Chociaż był sceptyczny, czy Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych ma wystarczającą liczbę statków, aby eskortować wszystkie tankowce przepływające zwykle przez Cieśninę Ormuz, stwierdził, że dysponuje zasobami, aby zablokować eksport ropy z Iranu.
Usunięcie większej podaży ze światowych rynków ropy powinno jeszcze bardziej spowodować wzrost cen, Brooks argumentował jednak, że ropa naftowa może działać odwrotnie, jeśli blokada USA będzie postrzegana jako szybki koniec wojny.
Dodał, że Chiny, które kupują większość irańskiej ropy, zostaną zmotywowane do wywarcia presji na Teheran, aby ponownie otworzył cieśninę, a blokada irańskiego eksportu pozbawiłaby reżim twardej waluty potrzebnej do wsparcia jego machiny wojennej.
„Embargo na irańską ropę, jeśli załamanie irańskiej gospodarki będzie wystarczająco głębokie, mogłoby przekonać rynki, że zamknięcie Cieśniny może zakończyć się raczej wcześniej niż później. W rezultacie cena ropy Brent może jedynie na krótko wzrosnąć lub nawet spaść” – napisał Brooks w kolejnym poście.
